تولد دوست خوب مبارك!

امروز تولد گل دخترمه و بدون مقدمه چینی و لوس بازی می‌گم كه تولدت مبارك!

دوستی راهیه كه ممكنه به عشق منتهی بشه، اما عاشقی كردن خیلی سخته، منظورم عشق واقعیه، عشق خالص... پس می‌شه گفت كه وقتی كه نمی‌تونیم عاشق باشیم بهتره كه دوستی كنیم. دوستی خالص و نا خالص نداره، یا طرف واقعاً دوسته، یا اصلاً دوست نیست. دوستی‌های آبكی و الكی هم كه بهش می‌گن آشنا و نه دوست...

باید بگم كه گل دختر یكی از اون دوست‌های واقعیه كه تو خیلی از شرایط عكس‌العمل‌هایی رو نشون داده كه می‌شه گفت یك آزمایش دوستی بوده. من سعی می‌كنم ویژگی‌های این دوست رو اینجا بنویسم؛ بلكه یادم بمونه كه دوست خوب چه ویژگی‌هایی داره.

بزرگترین ویژگی یه دوست خوب اینه كه فداكار و از خود گذشته هست... یه دوست خوب از خودش، از خوشی‌هاش، از فرصت‌های خوبش می‌زنه و اونو برای دوستش خرج می‌كنه. یه دوست واقعی حتی كارهایی رو انجام می‌ده كه واسه خودش انجام نداده و حتی ممكنه از اعتقادات و یا حقش برای شادی دوستش بزنه.

خودخواهی چیزیه كه دوستی رو نابود می‌كنه. این هم با گزینه‌ی بالا ارتباط داره. كسی كه دوست رو صرفاً برای شادی و نشاط خودش می‌خواد نمی‌تونه دوست ارزشمندی باشه. یه دوست خوب قبل از اینكه شرایط خودش مهم باشه، شرایط تو واسش مهمه.

دوست خوب خواهش‌های معقول تو رو سریعاً و حتی بدون اینكه گفته بشه برطرف می‌كنه و همیشه بهت احترام می‌ذاره. اون خیلی زود می‌فهمه كه تو چی می‌خوای و ذهنتو می‌خونه.

یك دوست، یك همرازه. كسی كه قابل اعتماده و می‌شه خصوصی‌ترین مسائل زندگیتو باهاش در میون بذاری و از غمها و درد دلت بگی.

یه دوست خوب اگه حس می‌كنه نمی‌تونه دوستش رو درك كنه، اقلاً همدلی و همدردی می‌كنه كه این خودش یه نوع دركه.

یه دوست صادقه... اما نه اینكه هر حرف راستی رو بگه. یه دوست خوب می‌دونه كه گاهی باید دروغ گفت. دروغی كه ممكنه شاد كننده باشه و یا دروغی كه از ناراحتی جلوگیری می‌كنه. صداقت بدون درك كردن شرایط یه نوع حماقته.

یه دوست خوب همیشه مدافع توئه، یه حامی. چه پشت سرت و چه جلو روت. از اینكه كسی حرف ناروایی در موردت می‌زنه ناراحت می‌شه.

یه دوست واقعی مهربونه، این مهربونی با گزینه‌ی اول یعنی از خودگذشتگی بی ارتباط نیست. مهربونی بدون انتظار و بدون منت. پرستار مهربونی كه خوبت می‌كنه.

دوست خوب حسود نیست... چه حسادت به دوست‌های دیگه، چه حسادت به موفقیت‌ها... یك دوست خوب همیشه بهترین‌ها رو برای دوستش می‌خواد، بهترین‌هایی رو كه شاید خودش نداشته و نداره.

یه دوست خوب پیش تو مغرور نیست. نه تو رفتار، نه تو گفتار و نه تو فكر خودش. هرگز خودش رو بالاتر نمی‌بینه و كوتاه میاد. همیشه جایگاه خودش و دوستش رو می‌دونه؛ جایگاهی كه بالا و پایین نیست. یه دوست خوب لجبازی نمی‌کنه، لجبازی از یه نوع غرور بچه‌گونه نشآت می‌گيره.

یك دوست همیشه خدا رو در نظر می‌گیره... رضایت و خشم خدا رو تو رفتار و گفتارش در نظر می‌گیره. كه چه اعمالی باعث شادی خدا می‌شه كه اونو برای دوست انجام بده و برعكس.

یه دوست خوب الگوی خوبی هم هست. الگویی كه باعث می‌شه آدم زودتر به كمال برسه. یه دوست خوب به موقع انتقاد می‌كنه، به موقع تشویق می‌كنه، نصیحت می‌كنه... یه دوست خوب مثل یه چراغ راهنماست. یه دوست خوب تلاش می‌كنه كه تو پیشرفت كنی، كه شاد و سلامت باشی و احساس خوشبختی كنی.

یه دوست خوب هرگز از تو دلخور نمی‌شه و بدی‌های تو رو خیلی زود فراموش می‌كنه و چیزی كه به یادشه خوبی‌های توئه.

یه دوست خوب صاف و ساده هست... كلاس نمی‌ذاره و همه چیزو معمولی می‌بینه. یه دوست خوب بیشتر به فكر معنویات رابطه‌هست نه مادیات.

البته... مهمترین مسئله اینه كه تو خودت باید لایق یه دوست خوب باشی... اگه كسی بهت توجه نمی‌كنه، اگه از همه بدی دیدی... اگه دوست خوبی نداشتی بدون كه خودت هم آنچنان خوب نبودی... تا خوب نباشی هرگز نمی‌تونی یك دوست خوب داشته باشی. نمی‌خوام بگم كه من خوبم، روی صحبتم با اونایی هستش كه از عالم و آدم گله دارن و به دلیل رفتار ناشایست خودشون منزوی شدن.دوستی رو باید مراقبت كرد، مثل یه ساختمون كه به مرور خراب می‌شه... باید جلا داد؛ باید شست و گه‌گاهی گرد و غبار رو كنار زد و تازش كرد.

گل دختر با اینكه ممكنه از بعضی از دوستاش زخم خورده باشه؛ هرگز نگفت... اما بعضی‌ها اونقدر از نامردی و زخم زدن دوست‌ها شكایت دارن كه می‌بایست یك دوست به تمام معنا باشن! در صورتی كه خودشون دست كمی از اونایی كه ازشون بد می‌گن ندارن!


اما... بزرگترین خصلت یه دوست خوب اینه كه روز تولدتو هیچوقت یادش نمی‌ره و بهت تبریك می‌گه!

---

بگو با منی که نبضِ
روزگارو دست بگیرم
بگو تا از این زمونه
خنده هامو پس بگیرم

بگو هستی که بمونم
پشت زندگی نمیرم
تو که تو قصه نباشی
از تموم غصه سیرم

ترانه ی سکوتم‌و
تنها تو می شنوی عزیز!
عطر زلال غزل‌و
رو تنِ واژه‌هام بریز...

---

يه چيزی: با بهترین دعا‌ها تولدت مبارك...
يه چيز ديگه: از سردنویس عزبز عذر می‌خوام كه به این سرعت به روز كردم... چون مختص امروز بود. قول می‌دم كه بعد از چند روز این پست رو به حالت موقت در بیارم تا پست شما چندین روز باقی بمونه.

تابستان خود را چگونه گذارندید؟!

 

بنام الله. پاسدار خون شهیدان که با خون خود درخت پربار اسلام را آبیاری ...

تابستان ! بله، برادر بزرگ و پدرم می گویند: تابستان اصولا چیز خوبی است. در ایران معمولا بچه ها (از نوع غیراستثنایی اش) به مدرسه نمی روند. که همه چیز از همین جا شروع میشود:

اواخر خرداد ماه که میشود، بهمراه پدر یا مادر به همراه برادر بزرگتر، در برخی موارد هم با پسر بقال محله راهی اخذ کارنامه می شوند. و از شانص بد، معمولا نمرات درخشان است. و صد البته نمره انضنباط بیست است بی تردید. پدرم می گوید: دانش آموزان خارجی در درس شیرین انضباط عرضه ی گرفتن  نمره ی کمتر از بیست را ندارند. و این از ضعفشان است نه از طرز تربیت­شان. خلاصه بگذریم: قبولی خرداد!

 

  ادامه ی مطلب ....

ادامه نوشته

اخلاق عشقی!

می‌خواستم از رزالت‌های يك آدم پست فطرت و بی‌خانواده بنويسم، بلكه تجربه‌ای مفيد باشه برای دوستان، از چگونگي برخورد با اين جور آدما؛ بعد ديدم كه بهتره كه ننويسم، چون اينجا حرمت داره و حيفه كه با كلمات نامربوط مربوط به اين جور آدما حروم بشه.

---

عشق چیزی نیست که با جلب توجه کردن بتونی به دستش بیاری. یعنی اگه حس کردی عاشق کسی شدی اولاً لزومی نداره که اونم عاشقت باشه؛ ثانیاً اگه فکر می کنی «لزومی داره» سعی نکن که جلب توجه کنی. مخاطب من خودمم؛ یعنی با خودم حرف می زنم، پس اگه کسی ذره ای غرور داره و فکر می کنه دارم نصیحت می کنم می تونه همین الان روی این نگرش جیش کنه.

همیشه سعی کردم خودم باشم، با علم به بدی های ظاهری و باطنی؛ هرگز برای کسی «فیلم» بازی نکردم. همیشه شناخت خودم رو به درک طرف مقابل واگذار کردم. این خیلی هیجان انگیزه که با وجود بدی های ظاهری؛ کسی بتونه خوبی های باطنی تو رو کشف کنه. این یعنی طرف تو می فهمه و آدم ارزشمندیه.

فكر می‌كنم اگه رفتار من برای خيلی‌ها ناپسند باشه، اما اگه به نظر خودم  موجه باشه؛ حرف ديگران هيچ اهميتی نداره. دليلش غرور يا احساس عقل كل بودن نيست، دليلش ايمانيه كه به عقايدم دارم؛ ايمانی كه شايد خام باشه و رفته رفته بنا به دركم پخته خواهد شد. اگه بخوام با حرف و انتقاد اين و اون خودمو عوض كنم، مطمئنن اونی كه اين «من» رو مي‌پسنده و باهاش حال مي‌كنه رو از دست خواهم داد.

اخلاق هم جنبه‌ی ظاهری داره و هم جنبه‌ی باطنی. اخلاق خوب هميشه كليد پيشرفت و آرامشه، اما در هر صورت كمی اخلاق بد هم يه جور نمكه، چيزی شبيه به سياه و سفيد كه كش و قوس ايجاد مي‌كنن، مثل 2 تا آهنربا كه تا دفع نباشه، جذب هم معنی نخواهد داشت. كسی كه كاملاً خوب باشه حتماً يه فرشته هست و هيچ آدمی به طور مطلق خوب نيست.

جنبه‌هاي ديگه‌ی ظاهری كه به جذابيت ربط داره هم خيلی مهم نيست. تو اول بايد تكليف خودتو مشخص كني كه كه اولاً تا چه حد ظاهر واست مهمه و الويت داره و در ثاني ببينی كه آيا قراره همه ازت خوششون بياد و يا اينكه تنها يك نفر «همونطور كه هستی» تو رو بخواد. اسير ظاهر شدن هميشه پيامد‌های خطرناكی داره و باعث دردسره. اينكه می‌گی من چاقم و نچسب، اينكه زشتم و تكراری چيزيه كه مربوط به ظاهر نيست و كاملاً به اخلاق ربط داره. اين اخلاقه كه روح تو رو پرورش می‌ده و اين روح توئه كه امواج مثبت يا منفي ارسال مي‌كنه.

هیچ آدمی با خنده ی زورکی جذاب نمی شه و منشاء تموم لبخند ها اخلاق خوبه. سیاه پوست ترین آدما با لبخند دوست داشتنی به نظر میان و موزون ترین قیافه ها بدون لبخند و اخلاق خوش اصلاْ به نظر نمیان.

پس می‌شه گفت که عشق و اخلاق و جذابیت رابطه‌ی معناداری با هم دارن و آدم با اخلاق ازرش بیشتری برای عشق ورزیدن داره.

---

يه چيزي: اگه می‌دونستم گلی رو كه بهش آب می‌دم، خاری می‌شه تو چشمم؛ زودتر از اينها لگد مالش می‌كردم.
يه چيز ديگه: وقتی كه «ولش كن» رو تو به من می‌گی؛ نمي‌تونم كه ولش نكنم!
يه چيز ديگه تر: و باز هم زخم دوست نماهاي نامرد... اين نيز بگذرد... خودخواهی آدما كه تمومی نداره...
یه چیز دیگه تر تر: این روزها چقدر آهنگ هیشکی مثل من نمی شه به ما فاز می دهد.